Zion

Na Sin City was het tijd voor Zion. Ook dit is een nationaal park, en ligt helemaal in Utah. We moesten de klok dus een uirtje vooruit schroeven. Het navigatie systeem wist dit al en gaf de aankomst tijd dus al een uurtje later aan. Dat scheelde dus mooi wat tijd opweg daarheen. Vlakbij Zion kwamen we al een helikopter tegen met 2 mensen eronder. Alleen in Amerika. Bij aankomst de rest van de dag rustig aan gedaan, daar waren we allebei aan toe. ‘S avonds uit eten geweest waarbij we het drinken in een soort van moonshine bekers kregen. Beetje vreemd.

De volgende dag voelde Jacqueline zich niet lekker en ging Michiel dus de Angels Landing lopen/klimmen. Dit is een pad wat 5 mile/7.7 kilometer is, en wat 454 meter stijgt. De eerste 2 mile waren al behoorlijk zwaar. En waren stukken bij waar op een stukje van 5 meter het pad ook 5 meter omhoog ging. En dat een stuk of 20 keer.

Bijna bij het eind stond een bordje “angels landing 0.5”. Dan denk je: mooi, ik ben er bijna. Maar schijn bedriegt, want de rest van het pad is geen pad, maar een berg stenen waar je overheen moet klauteren. Er waren wel kettingen aangebracht waaraan je je kon vasthouden, maar dat was dan ook het enige wat een beetje op een pad leek. Op deze laatste halve mijl ging het pad nog een 150 meter omhoog. Naar veel inwendig gevloek, getier en op adem kom pauzes toch boven gekomen. En het uitzicht was de beloning! Heel Zion kon overzien worden. Daarna weer naar beneden. Lijkt makkelijk maar was ook weer een tocht van 2 uur. En naar beneden is makkelijker gezegd dan gedaan. Onderweg was er een amerikaan die zei: “up you go on your lungs, down on your knies”. Daar kon ik mij wel in vinden.

Nadat Michiel terug was, was Jacqueline alweer aardig opgeknapt. Dus tijd om te zwemmen. Alleen 1 probleem… Het zwembad was leeg. Helaas pindakaas.